Het feit dat voor Jezus de Torah van (levens)belang was, zien we ook terug in het gegeven dat Hij de Torah kende en eruit citeerde en dat Hij daarin onderwees.
Als Jezus verzocht wordt in de woestijn (Mat 4: 1-12) citeert Hij 3x een tekst uit Deuteronomium om de duivel van repliek te dienen.
En zoals al genoemd in mijn vorige blog, ook tijdens de Bergrede citeert en onderwijst Jezus vanuit de Torah (Mat 5: 21, 27, 31 ev). Uiteraard citeert Hij niet alleen uit de 5 boeken van Mozes, maar ook uit de Profeten en de Geschriften (bijv Matt 7:23,24, Mak 1:1).
Ook in het Johannesevangelie zie je duidelijk hoe de evangelist het belang van de TeNaCH (= het Oude Testament) benadrukt (bijv Joh 1:45; 2:17,22; 5:59; 7:38).
In Joh 5:39 staat: “U onderzoekt de Schriften, want u denkt daardoor eeuwig leven te hebben, en die zijn het die van Mij getuigen.” Specifiek over de Torah zegt Jezus: “Want als u Mozes geloofde, zou u Mij geloven; want hij heeft over Mij geschreven.” (Joh 5:46).
Ik wil nog twee gedeelten uit het evangelie van Lukas specifiek naar voren brengen. De eerste betreft het verhaal/de gelijkenis dat bekend staat als het verhaal van ‘de rijke man en de arme Lazarus’ (Luk 16:19-31). In die gelijkenis pleit de rijke man dat Abraham iemand vanuit de hemel (hoewel dit woord niet wordt genoemd) naar zijn familie gaat om hen te waarschuwen. En dan zegt Abraham: “Zij hebben Mozes en de profeten. Laten zij naar hen luisteren.” (vs 29) en later: “Als zij niet naar Mozes en de profeten luisteren, zullen zij zich ook niet laten overtuigen, als iemand uit de doden zou opstaan.”(vs 31).
Het ‘luisteren naar Mozes en de Profeten’ geeft alles wat nodig is, het overtuigt ons zodanig dat we ‘goed terecht komen’.
Het tweede verhaal dat ik eruit wil lichten, is het verhaal van de Emmaüsgangers uit Luk 24. Twee keer wordt vermeld dat Jezus voor de Emmaüsgangers en de discipelen de Schriften opent en vanuit de Wet, Profeten en Geschriften laat zien wat er over Hem staat geschreven, dat datgene wat er is gebeurd in de Schrift is terug te vinden. (vs 36-37, 44-45).
Jezus kende de TeNaCH, Hij kende de Schrift vanaf jongs af aan. Toen Hij 12 jaar was, deed Hij de leermeesters versteld staan van zijn kennis, zijn vragen, zijn begrip en antwoorden (Luk 2: 46-47). In zijn volwassen leven gaf Jezus heel vaak onderricht. We zagen al in Mat 5 dat het onderwijs ging over de Torah. Net als elke rabbi legde Jezus de Torah uit aan de toehoorders.
Toen ik steeds meer ging zien hoe belangrijk voor Jezus de Torah was, begon ik na te denken over mijn eigen leven, over wat ik in de kerk in de afgelopen decennia had geleerd.
Bijvoorbeeld: ik heb boeken gelezen en heel wat preken gehoord over discipelschap, over Jezus navolgen, doen-wat-Jezus-doet. Maar ik kan mij niet herinneren dat ik veel preken heb gehoord over het belang van het kennen van de Schrift (= Oude Testament). Over het feit dat als Jezus de Torah zo van belang vond, dat het voor ons minstens net zo van belang is. Dat als Jezus de Torah zo goed kende dat wij Hem ook in dat opzicht mogen navolgen, in het kennen van de TeNaCH. Als Jezus de verleidingen van de satan weerstaat met teksten uit de Torah, dat dit voor ons ook een goede strategie is.
Ik dacht na over wat ik zelf heb onderwezen, al op jonge leeftijd af gaf ik bijbelstudies aan verschillende groepen. Maar hoe vaak had ik het over het Oude Testament? Hoe vaak noemde ik het belang van het lezen, studeren en kennen van de Torah? Ik had meer oog voor het Nieuwe Testament, want dát was tenslotte hét boek voor de NT-gelovigen, toch?
En naarmate ik mij ging verdiepen in de ‘Wet, Profeten en Geschriften’, hoe meer ik een rijkdom en diepte hebt ontdekt. En door het beter kennen en begrijpen van de TeNaCh en de Torah in het bijzonder, ben ik het Nieuwe Testament weer beter/anders gaan begrijpen. Daarover zal ik later over schrijven.
In mijn volgende blogs zal het gaan over hoe de discipelen, en Paulus in het bijzonder, de Schrift/Torah van belang achten.
